تبلیغات اینترنتیclose
پیچک ( محمد علی بهمنی)
پیچک ( محمد علی بهمنی)
شعر و ادب پارسی


پیچک ( محمد علی بهمنی)
شعر و ادب پارسی

Email :

محمدعلی بهمنی زادهٔ ۲۷ فروردین ۱۳۲۱ شاعر و غزل‌سرای ایرانی اهل بندرعباس است. شعر بهمنی نیز البتّه شاید با خود او متولّد شده باشد، گرچه بسیاری بر این عقیده‌اند که غزل‌های او وام‌دار سبک و سیاق نیما یوشیج ست. نخستین شعر بهمنی در سال ۱۳۳۰، یعنی زمانی که او تنها ۹ سال داشت، به چاپ رسید.[۱] [۲] او در چاپخانه با زنده‌یاد فریدون مشیری که آن روزها مسؤول صفحۀ شعر و ادب هفت‌تار چنگ مجلۀ روشنکفر بود، آشنا شد و نخستین شعرش در سال ۱۳۳۰، یعنی زمانی که او تنها ۹ سال داشت، در مجلۀ روشنفکر به چاپ رسید. شعرهای وی از همان زمان تاکنون به‌طور پراکنده در بسیاری از نشریات کشور و مجموعه شعرهای مختلف و جُنگ‌ها، انتشار یافته‌است. بهمنی از سال ۱۳۴۵ همكاری خود را با رادیو آغاز كرد و برنامۀ صفحۀ شعر را با همکاری شبکه استانی خلیج فارس ارائه داده‌است. بهمنى در سال ۱۳۷۴ همکارى خود را با هفته‌نامۀ ندای هرمزگان آغاز مى‌کند و صفحه‌اى تحت عنوان تنفس در هواى شعر را هر هفته در پیشگاه مشتاقان خود قرار مى‌دهد. وی از سال ۱۳۵۳ ساکن بندرعباس شد و پس از پیروزی انقلاب، به تهران آمد و مجدداً در سال ۱۳۶۳ به بندرعباس عزیمت کرد و در حال حاضر نیز، ساکن همانجاست. محمدعلی بهمنی مسؤول چاپخانۀ دنیای چاپ بندرعباس و مدیر انتشارات چی‌چی‌کا (در گویش بندرعباسی به معنی قصّه) در بندرعباس است. غزل‌سرایان نسل گذشته از بهمنی تصویر غزل‌های نَرم و روان را در ذهن دارند. غزل‌هایی آرام و عاشقانه و انسانی. نسل جوان نیز حرکت او به‌سمت نوآوری و جسارتش را در خاطر دارند، جسارتی که از او شاعری پیشرو ساخته‌است. برخی اثار استاد: باغ لال (١٣۵٠) در بیوزنی (١٣۵١) عامیانه‌ها (١٣۵۵) گیسو، کلاه، کفتر (١٣۵۶) گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود (١٣۶٩) غزل (١٣٧٧) شاعر شنیدنی است (١٣٧٧) عشق است (١٣٧٨) نیستان (١٣٧٩) کاسۀ آب دیوژن، امانم بده (١٣٨٠) این خانه واژه‌های نسوزی دارد (١٣٨٢) تقدیر[ویرایش] برداشت از سایت ویکی پدیا